1.



อากาศยังเย็นอยู่



วันนี้หลังเสร็จงานเสวนาจากที่จามจุรีแสควร์ ผมเดินตากแดดอุ่นลมเย็น

มานั่งชิวคนเดียวที่ร้านกาแฟข้างวัดหัวลำโพง

ดูรถดูถนนไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรอการนัดหมายทานข้าวช่วงเย็น



อากาศดี ๆ ฟ้าใส ๆ อยากจะหาเพื่อนมาร่วมดื่มกาแฟกัน

ลองกดโทรศัพท์หาดูว่ามีเบอร์เพื่อนคนไหนที่อยู่ใกล้ ๆ บ้าง

แล้วผมก็ค้นพบว่า ความจริงแล้วผมไม่ค่อยจะมีเพื่่อนสักเท่าไร

เลยได้แต่นั่งเหงา ๆ ดื่มกาแฟต่อไป



แล้วผมก็ค้นพบอีกว่า...บางที

อากาศดี ๆ ก็เพิ่มปริมาณความเหงาได้อย่างไม่น่าเชื่อแฮะ

อาจจะเพราะอยากให้มีใครสักคนมาร่วมแชร์บรรยากาศมั้ง



















2.



งานในวันนี้เป็นการเสวนากันในหัวข้อ "ยืนยิ้มที่ริมเหว"

พูดไปอย่างใจคิดเหมือนเคย ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน

พอใจไม่พอใจอะไรก็ต่อว่าได้ เพราะรู้ดีว่าผมมักมีกริยาไม่ค่อยงามนัก

ทะเล่อทะล่า พูดจาไม่ค่อยเพราะ ต้องขออภัย



สนุกดีครับสำหรับวันนี้ เสียดายก็แต่ไม่ได้อยู่ฟังการประชันกลอนสด



น้อง ๆ ที่จุฬาฯ (ผมเองก็นับว่าเป็นศิษย์เก่าที่นี่เหมือนกันนะ)

ต้อนรับดีมากครับ

ขอบคุณจริง ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญ

ทั้งที่ปรกติเป็นคนสังคังมาตลอด 555

























3.



ระหว่างที่เดินจากร้านกาแฟ ข้ามถนนหลายแยกตรงสามย่าน

เพื่อเดินต่อไปหารถขึ้นเพื่อไปแถวสยามฯ

แอบได้ยินเสียงแม่ค้าตอบโต้กัน อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขำกับบทสนทนา



แม่ค้ารถเข็น(1)บอกเล่าความพลาดหวังจากอะไรบางอย่าง

ที่ผมจับความไม่ทัน

แม่ค้า(2)ที่ดูน่าจะสนิทสนมกันก็ตะโกนแขวะแบบหยอกเล่นข้ามมา



แม่ค้า(1) : บลา บลา บลา อะไรสักอย่างว่าเสียดายที่พลาดโน่นนั่นนี่

แม่ค้า(2) : "สวรรค์มีตาโว้ย!!" (พูดกลั้วหัวเราะ)

แม่ค้า(1) : "สวรรค์แม่งตาเหล่น่ะสิ!!!"





บทสนทนาง่าย ๆ แต่ทำผมเดินอมยิ้ม

จากหัวมุมสามย่านมาจนถึงหน้าคณะนิติศาสตร์





แล้วผมก็ค้นพบอีกทีว่า...บางที



อากาศดี ๆ ก็เพิ่มปริมาณความอารมณ์ดีได้อย่างไม่น่าเชื่อแฮะ

อาจจะเพราะรู้สึกได้ร่วมแชร์รอยยิ้มกับคนอื่นด้วยมั้ง